← Tüm yazılar

Yolda hayat

Hostelden Aylık Eve: Seyahat Etme Şeklim Nasıl Değişti?

Şehir başına iki gün ve hostel koğuşları, sonra küçük bir valiz ve aylık evler. İlk seyahatimden bu yana seyahat şeklim nasıl ve neden değişti?

Sakin bir hostel koğuşunda ahşap ranzaların arasında yan yana renk bloklu bir sırt çantası ve daha küçük tekerlekli bir valiz; yerde bir bakır para

İlk uzun seyahatime çıkarken o kadar çok araştırma yapmıştım ki kendimi sırt çantası uzmanı sayabilirdim. 65 litrelik, çok rahat bir çanta almıştım. Rota belliydi: Viyana, Budapeşte, Krakov, Prag. Hostellerde kalacak, iki günde bir şehir değiştirecektim.

Bence gençken herkesin mutlaka hostel hayatını denemesi lazım. İnsanlarla kolayca tanışıyorsun; üstelik zaten seyahat etmeye odaklanmış insanlarla bir araya geliyorsun. Bir de çok daha ucuz.

En garipsediğim şey, odaya sürekli birilerinin girip çıkmasıydı. Buna pek alışkın değildim. Uykum hafifti ve buna alışmam gerekti.

2020’den beri yollardayım. O ilk seyahatten bu yana seyahat etme şeklimle ilgili neredeyse her şey değişti.

O zaman ve şimdi

Taşınmak. O zaman iki günde bir; şimdi bir, üç ya da altı ayda bir. Nedenini yavaş seyahat yazısında anlattım.

Çanta. O zaman 65 litrelik bir sırt çantası; şimdi tekerlekli bir valiz. Büyük bir valiz değil, hep limitlerin içinde tutuyorum. Sırt çantasına bir yazıda veda etmiştim.

Yatak. O zaman bir hostel koğuşu; şimdi kendi mutfağı olan, aylığına tutulmuş bir ev. Bunun bedelini kısa dönem kira primi yazısında anlattım.

Para. O zaman hiçbir şeyi takip etmiyordum. Seyahatin sonunda euro olarak gelen kart ekstresini ödedim; o güne kadar euro çoktan yükselmişti. Şimdi her harcamayı aynı gün kaydediyorum; artık bir alışkanlık.

Neden değişti?

Kısa bir gezi ile uzun süre bir yerde kalmak arasında büyük fark var. Bir, üç ya da altı aylık kalışlar sırt çantasına sığmıyor. Çalışmak da rutin istiyor; iki günde bir değişen şehir, rutine hiç yer bırakmıyor.

Aslında “artık hostel yok” dediğim bir an olmadı; yavaş yavaş bir geçiş oldu. Önce sadece hosteller vardı. Sonra hostel ve otel karışık devam etti. Daha sonra oteller ve kiralık daireler aldı yerini.

Yaş biraz ilerleyince daha sakin bir uyku ve özel alan ister oldum. Maddi durumum da elverdiği için bu geçişi yaptım.

Neyi özlüyorum?

Nadiren de olsa hâlâ hostelde kaldığım oluyor. Orada insanlarla gerçekten çok kolay iletişim kurulabiliyor ve bunu çok seviyorum. Neredeyse herkes çok açık fikirli ve paylaşımcı.

Değişmeyenler

Gitmeden önce hâlâ araştırıyorum. O zaman sırt çantasını araştırıyordum; şimdi havalimanından eve nasıl gideceğimi.

Hâlâ yeni yerler arıyorum. O zaman iki günde bir yeni bir şehirdi; şimdi aynı şehrin içinde yeni bir kafe, yeni bir sokak, yeni bir mahalle.

İki günde bir şehir değiştiren gezgin ile aylarca kalan aynı kişi. Sadece biri, neyin işe yaradığını biraz daha iyi biliyor.

Yaşamak istediğiniz hayata uyan bir seyahat şekli bulmanız dileğiyle.

Telefon kamerasıyla okut