Yolda hayat
Yavaş Seyahat: Neden Bir, Üç ya da Altı Ay Kalıyorum?
Eskiden iki günde bir şehir değiştirirdim; şimdi aylarca kalıyorum. Yavaş seyahatin değiştirdikleri ve taşınmanın maliyetine yuvarlak bir hesap.
İlk uzun seyahatimde bir şehirde ortalama iki gün kalıyordum. Viyana, Budapeşte, Krakov, Prag… Hosteller, sırtımda bir çanta, iki günde bir yeni bir şehir. Otobüse biniyor, yeni bir şehre iniyor, daha oraya alışmadan bir sonrakinin biletine bakıyordum.
Hızlı seyahatler her zaman dolu dolu geçiyor. Araya çalışma rutini ve sorumluluklar pek giremediği için kesintisiz; tempolu ve yorucu bir deneyim. Hem olumlu hem olumsuz yanları var.
Kısa ve uzun kalışlardan biri diğerinden daha iyi demek zor. Ama kısa kalışlarda bir yerin genellikle olumlu yanlarını, bir turistin gözünden görüyorsun. Bir yerde bir aydan uzun yaşamaya başlayınca oranın aslında o kadar da pembe olmadığını, bazı sorunları da olduğunu görüveriyorsun.
Bugün bir, üç ya da altı aylık kalışları tercih ediyorum. Kısa kalışlar kötü değil; sadece başka bir şey. Kısa kalış bir gezi, uzun kalış ise başka bir yerde yaşanan bir hayat.
Uzun kalmak bana ne veriyor?
Rutin
Seyahatin tadı yenilikten geliyor; çalışmak ise rutin istiyor. Her taşınma rutini bozuyor. Yeterince uzun kalınca ise rutin kendiliğinden oturuyor: aynı market, aynı kafe, düşünmeden bulduğun eve dönüş yolu.
Mahalle
Avrupa’nın bazı ülkelerinde çok fazla Türk yaşıyor; bazı semtlerin Türkiye’deki bir mahalleden hiçbir farkı kalmamış. Esnafın çoğu Türk. Hatta içeri girince Türk olduğunu anlayıp “Hoş geldin” deyiveriyorlar. Bir Çinlinin Chinatown’a girmesi gibi bir şey.
Ama işin ilginç yanı başka: Farklı kültürlerden olup benim ülkemdeki hızı, kaosu ve bazı durumlardaki kuralsızlığı barındıran ülkeler nedense bana daha çekici geliyor. Demek ki yerli gibi hissetmek için aynı milletten olmaya gerek yokmuş.
Daha iyi fiyatlar
Uzun kalış, kısa kalışın açamadığı kapıları açıyor. Gecelik yerine aylık fiyat. Vardığımda kullandığım eSIM yerine, daha avantajlı tarifesi olan yerel bir hat. Üç ya da altı ay için de platformdaki ev yerine yerel bir ev.
Daha az “ilk hafta”
Yeni bir ülkedeki ilk hafta normal bir haftadan pahalı; nedenini yeni ülkede ilk hafta yazısında anlatmıştım. Her taşınma, bir ilk hafta daha demek.
Taşınmanın hesabı
Hesabı kendi rakamlarımla değil, yuvarlak bir örnekle yapalım. Masraflar rotaya ve ülkeye göre değişir; buradaki amaç büyüklüğü görmek.
Her taşınmanın 150 birim tuttuğunu düşünelim: bilet, bagaj, yeni eve ulaşım, yeni hat, ilk büyük market alışverişi.
- Her ay taşınırsan: 150 ÷ 1 = ayda 150 birim
- Üç ayda bir taşınırsan: 150 ÷ 3 = ayda 50 birim
- Altı ayda bir taşınırsan: 150 ÷ 6 = ayda 25 birim
Aynı taşınma, aynı masraf. Bir ay yerine altı ay kalınca taşınmak sana her ay altıda biri kadar maliyet çıkarıyor.
Yavaş, yerinde saymak değil
Yavaş seyahat, bir yerde sonsuza kadar kalmak demek değil. Ama ne zaman gideceğime çoğu zaman ben karar vermiyorum.
Genelde dış etkenler yüzünden ayrılmak zorunda kalıyorum: vize süresinin dolması, iş için gitmem gereken yerler, acil bir durum ya da mevsim şartları. Sevmediğim için bile isteye erken ayrıldığım bir yer ya hiç yok ya da çok az.
Şimdi ne yapıyorum
Bir, üç ya da altı ay kalıyorum. Kısa kalışlar gezmek için, uzun kalışlar yaşamak için.
Emin olana kadar kısa tutuyorum. İstediğim evi bulamadıysam kendimi uzun bir kiraya bağlamıyorum; evden ve yerinden emin olunca birkaç aylığına tutuyorum.
Uzun kalınca yerele geçiyorum. eSIM yerine yerel hat; daha uzun kalışlarda yerel ev.
İlk seyahatimin o iki günlük ritmi hâlâ güzel bir anı. Ama gerçekten tanıdığım şehirler, bir rutin kuracak kadar uzun kaldığım şehirler.
Bir süreliğine “benim” diyebileceğiniz kadar uzun kaldığınız şehirler dileğiyle.