Yolda hayat
Yeni Bir Şehri Yürüyerek Tanımak: Harita, Yürüyüş ve Kalabalığı Takip Etmek
Harita sokakları gösterir, yürümek şehri. Yeni bir mahalleyi nasıl tanıyorum: önce market, sonra uzun yürüyüşler ve kalabalığı takip etmek.
Yeni bir şehre gidince çoğu insan önce bir liste açar: görülmesi gereken on yer, en iyi restoranlar, şehir turu. Ben ise yürürüm. Harita sana sokakları gösteriyor; yürümek ise şehri. Hangi köşe gürültülü, hangisi sakin, insanlar akşamları nerede oturuyor, sabah ekmek kokusu hangi sokaktan geliyor… Bunları hiçbir liste sana söylemiyor.
Seyahat ettiğim bütün şehirleri gerçekten yürüyerek tanıyorum. Yeni gittiğim bir şehirde günde 15-20 bin adım atmadan günü bitirmiyorum. Acelem yoksa ya da yüküm ağır değilse, gitmek istediğim yere yürümeyi tercih ediyorum. Aynı yere tekrar tekrar gitmem gerekse bile her seferinde farklı sokaklardan geçiyorum.
İlk gün: market
Yeni bir yerde her zaman ilk yaptığım şey market alışverişi; temel ihtiyaçlar hazırda dursun. İlk haftanın geri kalanını yeni ülkede ilk hafta yazısında anlatmıştım. Buzdolabı boş olmayınca yürüyüşler başlıyor.
Sonra: her yöne
Evin çevresini yürüyerek tanıyorum; bol bol yürüyüp her tarafı keşfediyorum. Bazen haritadan etrafta neler var diye bakıyorum ama harita yol göstermek için değil, kontrol etmek için. En güzel keşifler çoğu zaman aramadığım şeyler oluyor.
Böyle yerler tabii ki çok. Ama bu zaten benim rutinim; yürüdüğümde böyle yerler bulacağımı biliyorum. Arabayla ya da başka bir araçla giderken hızlı geçiyoruz ve çok az şeye dikkat edebiliyoruz.
Kalabalığı takip et
Bir şehrin merkezi yerlerini bulmak için basit bir stratejim var: kalabalığı takip etmek. İnsanların gittiği yerde genelde bir sebep vardır; bir meydan, bir pazar, şehrin buluştuğu bir cadde. Adını bilmene gerek yok, sadece herkesin yürüdüğü yöne yürümen yeterli.
Bunu özellikle bir şehre yeni geldiğimde yapıyorum. Haritaya bakmak yerine insanları takip edince şehrin en merkezi caddelerine, alışveriş yerlerine ya da sosyal alanlarına varıyorum. Bu kural her yerde çalışıyor.
Kulaklıksız
Yürürken kulaklık takmıyorum; yalnızca ben ve düşüncelerim. Yeni bir şehrin kendi sesi var: sokaktaki dil, trafik, çan sesleri, pazar. Kulaklıkla yürüyünce şehrin içinden değil, kendi çalma listenin içinden geçiyorsun.
Yürümenin geri verdikleri
Bir şehri görmenin en ucuz yolu yürümek. Günlük hayatı kolaylaştıran şeyleri de böyle buluyorum: doğru kafe, daha iyi market, erken açılan fırın.
Toplu taşıma kullanıp kullanmamam gittiğim ülkeye, şehre ve o gün gideceğim mesafeye göre değişiyor; hava durumu da etkiliyor. Metro varsa metroyu, yoksa trafiğe ve kalabalığa göre otobüsü ya da taksiyi tercih ediyorum.
Toplu taşımanın da kendine göre bir güzelliği var: o şehirde yaşayanları gözlemlemek, insanların rutinini görmek için iyi bir fırsat.
Şimdi ne yapıyorum
Önce market. Temel ihtiyaçlar hazır, sonra her şey.
Her yöne yürüyorum. Önce evin çevresi, sonra daha uzağı.
Günde 15-20 bin adım. Acelem yoksa gideceğim yere yürüyorum.
Haritayı yol göstermek için değil, kontrol için kullanıyorum. Bazen etrafta ne var diye bakıyorum; çoğu zaman sadece yürüyorum.
Merkezi bulmak için kalabalığı takip ediyorum. Şehrin nerede yaşadığını insanlar genelde bilir.
Birkaç gün yürüdükten sonra yeni bir şehir harita olmaktan çıkıyor; bildiğim sokaklara dönüşüyor.
Rahat ayakkabılar ve kaybolmaya değer sokaklar dileğiyle.